همزمان با شروع جنگ تحمیلی بسیاری از روستاهای مرزی شهرستان به دلیل در تیررس بودن آتش توپخانه عراق تخریب شده و ساکنین روستای بیدرواز مجبور به ترک روستای خویش و سکونت در دیگر مناطق شهرستان و شهرستانهای همجوار مانند مریوان، روانسر و جوانرود، شدند؛ حتی در بعضی موارد طی چندین نوبت مجبور به تغییر محل سکونت خود شدهاند. به این ترتیب از دست دادن خانه و کاشانه، منابع درآمد، و از همه مهمتر غم و اندوه آوارگی باعث تحمیل نمودن فشارهای بسیاری بر روستاییان جنگزده گردید.
اهالی روستای مذکور بصورت متناوب در خلال سالهای 58 ، 59 و 60 مجبور به ترک روستای خود شدهاند، بعد از پایان جنگ و به دلیل اطمینان از عدم کسب اجازه بازگشت به روستای اصلی خود، در فواصل سالهای 65 الی 75 بطور متناوب شروع به ساخت مسکن و اسکان تقریباً دائمی در سطح شهرستانهای پاوه و مریوان و ... نمودند. بطوریکه بر اساس مشاهدات نگارنده و تحقیق بعمل آمده از سوی آقای صباح مرادی؛ با توجه به اظهارات پاسخگویان در آن تحقیق میتوان گفت که از مجموع اهالی روستاهای هانی گرمله ، کیمنه و بیدرواز «53 درصد در شهر پاوه، 32 درصد در شهر مریوان و بقیه بطور پراکنده در روستاهای پاوه، مریوان و شهر روانسر، ساکن بودهاند». (مرادی، 1376: 185). در مدت آوارگی که اهالی روستاهای مذکور در سایر مناطق شهرستان و شهرستانهای همجوار سکونت داشتهاند اکثر روستاییان با کسب مجوز بصورت موقت به روستای اصلی خود سرکشی میکردند.
در این مدت مردم روستاهای مذکور طی نامهها و درخواستهای مکرر به مسئولین در سطح شهرستان و استان و حتی در سطوح کلان کشوری؛ خواهان بازگشت به روستاها و موطن اصلی خود بودند، لیکن ظاهراً به دلایل سیاسی، نظامی، امنیتی و ... درخواست های ایشان مورد پذیرش واقع نگردید تا اینکه در سال 1374 طرح شهرک شرام برای ادغام و تجمیع هر سه روستا در محل شهرک ارائه گردید.
تا زمان ارائه طرح شهرک شرام هیچگونه مجوزی جهت بازگشت دائم روستاییان به روستاهای اصلی خود صادر نشده بود .
