ئه ی وه ته ن پاییز به خیربی ،چونکه ئیستا باومه

گه رم وساردی فه سله که ت  عه ینه ن دله ی شیواومه

با  ره شت  ئاهی  ده رون و هه ورت هه ر وه ک چاومه

نم نمی باران ئه باری وه ک تکه ی زوخاومه

شاخ وداخی تو نمونه ی جه رگی هه ل قرچاومه

یکی از نکات قابل توجه تلاش و کوشش برخی از اهالی روستا در تهیه و تنظیم آمارهای جمعیتی از اهالی واقعی روستای خویش، به دلیل کنجکاویهای شخصی و استفاده از آنها در مناسبات خاصی می­باشد. در این رابطه پس از انجام مطالعات لازم آمارهای غیر رسمی روستای بیدرواز به شرح زیر ارائه می­گردد.

جدول شماره 1 : آمار خانواده­های روستای بیدرواز مقیم در شهرستانها و روستاهای استان کرمانشاه و کردستان از تاریخ 6/8/85 تا 26/8/85[1] 

بر اساس آمار سرشماری سال 1385، روستای بیدرواز با دارا بودن 24 خانوار، دارای جمعیتی معادل 52 نفر(27 نفر مرد و 25 نفر زن) بوده، که از این میان 17 نفر باسواد(8 نفر مرد و 9 نفر زن)و 34 نفر بیسواد(18 نفر مرد و 16 نفر زن)می­باشند[جدول 1]. (مرکز آمار ایران، 1386)

جدول 5-31 : سرشماری سال 1385

با عنایت به موارد مطروحه و با توجه به تحقیق صورت گرفته از سوی صباح مرادی در مورد وضعیت روستاهای هانی گرمله ، کیمنه و بیدرواز ؛ می­توان گفت که قبل از تخریب و جابجایی متوسط بعد خانوار 8/5 نفر بوده است که بعد از تخریب و جابجای این عدد به 3/6 نفر افزایش یافته است، بعد از جابجایی قریب به 82 درصد افراد خانوارها باسواد می­باشند. قبل از جابجایی باغداری فعالیت اصلی ساکنین روستاها بوده است، بطوریکه 100 درصد به باغداری(هر خانوار بطور متوسط 3/1 هکتار باغ داشته است)و در کنار این فعالیت 89 درصد به دامداری، 42 درصد به زراعت و 42 درصد به کاسبی آزاد و خرید و فروش، مشغول بوده­اند. (مرادی، 1376)

اطلاعات آماری سرشماری سال 1355روستای بیدرواز: [جدول 1 و 2]

جدول 1

جدول 2

با توجه به نتایج سرشماریهای بعمل آمده؛ می­توان گفت که روستای بیدرواز قبل از شروع جنگ تحمیلی و تخریب و خالی از سکنه شدن ، تا حدودی از امکانات و خدمات رفاهی، آموزشی، درمانی و ... برخوردار بوده، و بطور کلی روستای مذکور در دهه­های 40 و 50 رونق نسبتاً خوبی داشته­است، و این مورد را با عنایت به تأسیسات، تسهیلات و خدمات در دسترس اهالی این روستاها به خوبی می­توان مشاهده نمود.

اطلاعات آماری سرشماری سال 1345روستای بیدرواز: [جداول 1 الی 7 ]

جدول 1

 جدول 2

جدول 3

   جدول 4

  جدول 5

 جدول 6

جدول 7

دوستان گرامی طی چند مطلب اخیر سعی بر آن است که بر اساس سرشماریهای بعمل آمده نگاهی به سیمای آماری روستای بیدرواز ( بیرواس ) داشته باشیم ، امید است که مطالب را با دقت و حوصله پیگیری نمایید.

اطلاعات آماری مربوط به روستای بیدرواز در سرشماریهای سال 1345 و 1355 بصورت کامل جمع آوری شده، ولی متأسفانه در  سرشماریهای سالهای 1365 و 1375 روستای مذکور بصورت خالی از سکنه تلقی گردیده و اطلاعات و آمار جامع و دقیقی در مورد آن کسب نگردیده است. در سال 1385از  این روستا سرشماری بعمل آمده و اندک اطلاعاتی در مورد آن ارائه گردیده است. در اینجا لازم به یادآوری است که جمعیت واقعی اهالی روستای مذکور در حقیقت بسیار بیشتر از سرشماری بعمل آمده می­باشد، ولی به دلیل عدم اسکان در منطقه و روستای اصلی خویش، دستیابی به اطلاعات و آمار درستی میسور نبوده است، بطوریکه می­توان گفت که در این باره آمارها و برآوردهای غیر رسمی برخی از اهالی این روستا که مبادرت به جمع آوری آمار و اطلاعات روستای خود نموده­اند، بسیار به حقیقت نزدیک­تر است. در ادامه جهت اطاله بحث، به ذکر آمار و اطلاعات بدست آمده از سرشماریهای بعمل آمده اکتفا می­کنیم.

همزمان با شروع جنگ تحمیلی بسیاری از روستاهای مرزی شهرستان به دلیل در تیر­رس بودن آتش توپخانه عراق تخریب شده و ساکنین روستای بیدرواز مجبور به ترک روستای خویش و سکونت در دیگر مناطق شهرستان و شهرستانهای همجوار مانند مریوان، روانسر و جوانرود، شدند؛ حتی در بعضی موارد طی چندین نوبت مجبور به تغییر محل سکونت خود شده­اند. به این ترتیب از دست دادن خانه و کاشانه، منابع درآمد، و از همه مهمتر غم و اندوه آوارگی باعث تحمیل نمودن فشارهای بسیاری بر روستاییان جنگزده گردید.

اهالی روستای مذکور بصورت متناوب در خلال سالهای 58 ، 59 و 60 مجبور به ترک روستای خود شده­اند، بعد از پایان جنگ و به دلیل اطمینان از عدم کسب اجازه بازگشت به روستای اصلی خود، در فواصل سالهای 65 الی 75 بطور متناوب شروع به ساخت مسکن و اسکان تقریباً دائمی در سطح شهرستانهای پاوه و مریوان و ... نمودند. بطوریکه بر اساس مشاهدات نگارنده و تحقیق بعمل آمده از سوی آقای صباح مرادی؛ با توجه به اظهارات پاسخگویان در آن تحقیق می­توان گفت که از مجموع اهالی روستاهای هانی گرمله ، کیمنه و بیدرواز «53 درصد در شهر پاوه، 32 درصد در شهر مریوان و بقیه بطور پراکنده در روستاهای پاوه، مریوان و شهر روانسر، ساکن بوده­اند». (مرادی، 1376: 185). در مدت آوارگی که اهالی روستاهای مذکور در سایر مناطق شهرستان و شهرستانهای همجوار سکونت داشته­اند اکثر روستاییان با کسب مجوز بصورت موقت به روستای اصلی خود سرکشی می­کردند.

در این مدت مردم روستاهای مذکور طی نامه­ها و درخواست­های مکرر به مسئولین در سطح شهرستان و استان و حتی در سطوح کلان کشوری؛ خواهان بازگشت به روستاها و موطن اصلی خود بودند، لیکن ظاهراً به دلایل سیاسی، نظامی، امنیتی و ... درخواست های ایشان مورد پذیرش واقع نگردید تا اینکه در سال 1374 طرح شهرک شرام برای ادغام و تجمیع هر سه روستا در محل شهرک ارائه گردید[1].